از باورها گذشته ام، در مرز رویا

من با تنهایی وجودم، مانوس شده ام

کجا گم کرده ام، نشان مهر را؟!

من با دار مکافات، دیری ست، هم خانه شده ام

احوال مرا از طبیب دل، مگیرید دیگر

من روزها و شبهاست، که از پا افتاده شده ام

گوشه زندگی من، کنج ندارد دیگر

من از دیده ی دنیا، به اشاره ای پرت شده ام

سخن از ماندن، اما رفتن عادی ست

من از تولد با این راه، آشنا شده ام

شوق فردا ژنده پوشم کرده

من از شرم خورشید، با شب تنها شده ام

26/7/95

_صبر باید کرد
در این آشوب دنیا
_این مسیر نرفته را
اشک شبنم
به سحر قول داده
_آینه ها
سرگرم بی پروایی
به سلام چهره ها،،!!!
_یک قدم همره رد قدمهایت
مستی جانانه ای دارد
_عطشم را میسپارم به سحر
و به آینه، ها میکنم
_مست
کوله بارم را به دوش خواهم کشید
بی هیچ سنگینی
دلم سبک است
و
راه طولانی
و در راه
مشتی شبنم خواهم چید
تا مستی با تو بودن را
به رسوایی آینه ببرم

23/7/95

بلبل مستم

..... در طرب یار در حیران

سرگشته و گیجم

........... چو اسیری در میدان

یافته ام گنجی

.... مثال کیمیا

............. در زمین خدا

شده ام زخمی

به دستانش

..... بیفتم

............ بهر هر درمان

منم آن بلبلی که خدا آزاد کرد

امیدم به اوست

...... چه نهان

......... چه در عیان

ای فاطمه، صحرای دلت را باران خواهم شد تا پیکر بی جان حسین، ابن ره را، همراه خواهم شد ای فاطمه، مویه مکن. ضجه مزن. فغان مکن امشب را من جای تو، این درد را، فریاد خواهم شد امشب چه تب دار است این دیار. جوی خون است روانای فاطمه، چشم ببند.،عصای راهت خواهم شد صحرای کربلا را ببین، امشب آسمان را پوشیدهای فاطمه، تشنه بیا،آب روانت خواهم شد 16/7/95

بیا با من به رویا هایم سفر کن به آن کوچه باغی که رد پای شاعرانه هایم را بر مزار تاریخ تاریک میبرد ... آنجایی که بنفشه های وحشی بهار را بر دامنم میدوزند ... درهوایی که شعر سپید غزل خوانی میکند حافظ را بیا بامن همراه شو فصل رقص برگ ها را ... گویش شوق بارش را بیا هم قدم باشیم در وزش نسیمی از کنج دل ... در غارت برکه که ماه رامبچشد هرشب ... در نخ کشیدن یاقوت های باران در قسم های غنچه رز که به تماشا میکشد نگاهت را بیا یک امشب با من هزار و یک شب را به معراج ببریم بیاپرپر کنیم موج دریا را بیا یک امشب مهمان رویایم باش 9/7/95

از سقف آرزو هایم اگر بچینم ستاره ای دستانت را لبریز خواهم کرد ... اشاره ای کن بر خوشه ای ازخواب که تعبیرش جز تو نبود ... نگاه در بحران گزش لبت در تقاطع چشمانم را قاب کرده ام بر دل ... عبور کردم از قلعه معجزه ها وای بر حال زارم وای بر شهر دل بی تو کجا گذر کنم! خانه بی تو تهی آشوب است این ویرانه زار میزنم بر گور خود فاتح صبح به گستاخی سراب ها لبخندی بزن عطر دیدار را بر سینه ام به جوانه دلخوش کن ستاره هایم همه بنام تو شب را به آغوش کشیدند دستانت را بیاور تو لبریزم کن 9/7/95

تن رنجور من طاقت سکوت نداره
قدرت پشت در ماندن و در بسته نداره
فریادم گره خورده در حنجره خاموش
بیا،بیا،قلبم بی تو حس تپش نداره
صدایم را به یاد آر که تنهای تنهاست
قبله من بی تو مهر سجود نداره
پر پرواز رو از پرنده بگیرن چی میشه
وای، این که دیگه تو قصه گفتن نداره

29/6/95

میگذرد عمر

ریشه جوانه های دیروز

امروز از مرز فردا ها گذشته اند

صبر شب رو به پایانه

باید ساز صبح را کوک کرد

ساعت قلبم

تپش هایش را به هیچ نفرینی

به گور نمیبرد

جنگ در من پایان یافت

پل ها شکست

سایه هایی که دیوارم بودند

چون تکیه گاه

سردی خنده هایشان پژواک نبودنشان است

عمر میگذرد

شاید جوانه های دیگر

عطر بهار را باردار باشند

بهار... حس زندگی

که همیشه با نگاهم میچشم

عمق لبخند را

2/7/95